شاعری زاده شده است 

بعد از سالها پیش بینی من.

شاعری زاده شد،

من خودش را ندیده ام،

مادرش را اما 

           کم و بیش می شناسم.

تولدت مبارک.

اگر خدا خواست فردا ٬ مثل رسم اول خلقت و قالو بلی ٬ با یک "بله" به نیمه ی دوم سرنوشت ام ٬ گره خواهم خورد ...

من هر روزم همینه!

پ.ن: نصف روز دیگه عازمم . دارم میرم سوریه. اگر خدا بخواد.دعا یادم نمیره... 

دل غمدیده حالت به شود ، دل بد مکن ... وین سر شوریده باز آید به سامان غم مخور

پ.ن: خلاصه ی تمام حرفهائی که جنبه اش رو نداشتی که بشنوی و من میزدم . همین یه بیت شد.  نمیدونی چقدر پریشون دیدنت ناراحتم میکنه. از دست خودم عصبانی میشم وقتی نمیتونم یه مقدار زمانی که احساس میکنم جلوتر از تو بر من میگذره رو نشونت بدم. ولی هنوزم احساس میکنم این مقدار زمان داره بعد ازمن با تاخیر بهت میرسه. نمیخوام  احساس کنی این روزها رو جور دیگه ای هم میتونستی بگذرونی سفید برفی.

وجودهای امکانی٬ نظر به ذاتشان فقر محضند٬ و نیاز و وابستگی به غیر در ذات آنها قرار گرفته است. ولذا وجودشان٬ وجود رابط می باشد٬ که نه در پیدایش و نه در بقاء وجودشان٬ استقلالی برای خود ندارند٬ بلکه قائم به دیگری می باشند.[و آن دیگیری نیز در صورتی که خود ذاتا غنی نباشد٬ متکی به امیر سومی است.] و این سلسله نهایتا به وجودی می رسد که ذاتا مستقل و غنی است ٬ و هیچ نحوه وابستگی و نیازی به غیر خود ندارد٬ یعنی واجب الوجود سبحانه و تعالی.

از اینجا روشن میشود که واجب الوجود سبحانه و تعالی٬ هستی بخش سایر موجودات است ٬ و همانگونه که اصل هستی آنها را می آفریند ٬ تمام آثار قائم به آنها و نسبتها و روابط میان آنها را نیز افاضه می کند٬ زیرا علتی که وجود یک شی را ایجاد کرده و آن را به پا می دارد ٬ به آثارو نسبتهای قائم به آن نیز وجود و قوام می بخشد.

بنابراین ٬ خداوند سبحان به تنهائی مبداء آفرینش سایر موجودات و مالک و مدبر امور آنها است. و در نتیجه او پروردگار جهانیان است ٬ و جز او پروردگاری نیست. 

پ.ن: عاشق این قسمت بدایه ام.

امشب هم با همین انار و هندوانه و پسته های خندان سر میکنم.

این فال شب یلدای من:

می‌فکن بر صف رندان نظری بهتر از اين		بر در ميکده می کن گذری بهتر از اين
در حق من لبت اين لطف که می‌فرمايد		سخت خوب است وليکن قدری بهتر از اين
آن که فکرش گره از کار جهان بگشايد		گو در اين کار بفرما نظری بهتر از اين
ناصحم گفت که جز غم چه هنر دارد عشق		برو ای خواجه عاقل هنری بهتر از اين
دل بدان رود گرامی چه کنم گر ندهم		مادر دهر ندارد پسری بهتر از اين
من چو گويم که قدح نوش و لب ساقی بوس		بشنو از من که نگويد دگری بهتر از اين
کلک حافظ شکرين ميوه نباتيست به چين		که در اين باغ نبينی ثمری بهتر از اين

پ.ن: یه سال چند روزه؟

واقعا من همین قدر پست زدم توی یک سال؟؟ راستی ها...

تا نگاه می کنی :

وقت رفتن است

باز هم همان حکایت همیشگی!

پیش از آنکه باخبر شوی

لحظه ی عزیمت تو ناگریز می شود

آی...

ای دریغ و حسرت همیشگی!
ناگهان

         چقدر زود

                دیر می شود!

خبر ناگهانی رفتن قیصر امین پور برای من که یک عمر عجین شده ام با واژه واژه های شعرهایش٬ ناراحت کننده بود.

پیامک ها همیشه پیامک نیستند ٬ گاهی پیامشون زیاد هم کوچک نیست.مثل همین خبر از شاعری که نام کوچکش ٬ با حرف آخر عشق آغاز میشود.

صبح سر کلاس ناخودآگاه شعرهاش توی ذهنم مرور میشد.

انگار این سالها که می گذرد

چندان که لازم است

                         دیوانه نیستم 

احساس میکنم که پس از مرگ

                                        عاقبت

یک روز

         دیوانه می شوم!

به نظرم قیصر امین پور ٬ یک شاعر  با منطق احساس بود.

روحش شاد.

وقتی قرار باشه توی ماه رمضون  شیطون توی بند باشه و قرار باشه کمتر اذیتمون کنه ، اونوقت باید این بدی هائی که ازمون سر میزنه رو به خودِ آدمیزادی مون نسبت بدیم. برای انجام اعمال  گناه هر روزمون دیگه خیلی به وسوسه هاش کاری نداریم . آره دیگه ٬ خودمون کارمون رو خووووب بلدیم!

دور از جان!

حرارت است که می دمد

گداخته شد؟

سرخ شد

           صدای بی صدای تو؟

و هم نفس

   هم صدا

        با صدای پختگان عشق شد؟!

دلم نمیخواهدسال ۸۵ام تمام شود.

خیلی برایم زود است که امسال هم بگذرد...

زود است

زود است

زود است ٪